Pages

11 May 2013

RUNNING: Going on...


Soms zijn er van die ochtenden waarop alles goed lijkt te gaan. En op zo'n momenten kan ik ook echt genieten van een rondje hardlopen. Want stel je voor... je rent met de zon in je rug, This is what It feels like van Arwin van Buuren en Trevor Guthrie dreunt in je oren, je bent je bewust van elke stap die je zet waardoor er van zelf een lach op je mond verschijnt en terwijl je door een wijk rent staat er een oude man buiten in zijn tuin onkruid te wieden, op het moment dat jij langs komt rennen kijkt hij op lacht naar je en zwaait even een keertje waarop jij een leuk knikje geeft - zwaaien is toch net iets te veel energie tijdens het rennen - en je mooiste glimlach terug geeft en dan voordat je het weet ben je alweer thuis en heb je je rondje volbracht. Dat is HET rondje dat ik elke dag wel zou willen hebben. 


Jammer genoeg is het ook vaak zat anders. Alles was het zelfde This is what It feels like klonk weer door mijn oortjes en de zon scheen.  Maar gisteren begon ik met hardlopen na het ontbijten, wat al niet slim is, want ja hoor! Ik was de straat nog niet eens uit of ik kreeg al een steek in mijn zij waardoor ik onbewust een beetje scheef ging lopen. De dag van te voren was het zo goed gegaan!! Nu moest ik het ook kunnen. Dus ik rende door, maar al snel werden mijn benen zwaar, kreeg ik wind tegen en hoorde ik het geluidje van mijn Ipod in mijn oor dat de batterijen bijna leeg was. En toen kwam de stres, want wat nu al heb ik geen muziek? Stress tijdens het rennen is geen goede combinatie, mijn voeten werden sneller terwijl ik wist dat er nog zeker 2,5K op mij te wachten stond. Tot nood van ramp had ik de verkeerde kleren aan getrokken... mijn broek kroop omhoog net zoals het hempje waardoor ik tijdens het rennen de hele tijd alles omlaag aan het trekken was. En toen was ik er ein-de-lijk. Het rondje had wel eeuwen geleken! Om erna achter te komen dat het raspend geluid dat ik hoorde tijdens het rennen uit mijn eigen keel kwam(!!!) heel eng. 

En toch kreeg ik het voor elkaar om vanochtend weer mijn wekker op tijd te zetten zodat ik voor het werken toch nog even het rondje kon rennen. Op zo'n momenten zijn het echt de motivation pics op instagram en weheartit die mij er toe zetten om toch weer mijn sportschoenen aan te trekken en met mijn nu weer volle Ipod er op uit te gaan.

Liefs, 
Rosalie 

No comments:

Post a Comment

Thank for reading!